Ώρα 7.77 μ.μ (μετά μεσαίωνα)

7 άνδρες βίαζαν μια γυναίκα για

7 συνεχόμενες ώρες

7 εκθέσεις γράφτηκαν ως τιμωρία της αποτρόπαιας πράξης

Αν το παραπάνω δεν σε γεμίζει οργή, θυμό και αγανάκτηση ΜΗΝ συνεχίζεις να διαβάζεις.

Γιατί θα αρχίσεις να αναρωτιέσαι τι φορούσε το θύμα , πως πήγε εκεί, πόσο ήπιε κλπ.

Σου δίνω χρόνο να αποχωρήσεις…

ΧΡΟΝΙΚΟ

Στις 19 Οκτωβρίου 2024, σε αδελφότητα του πανεπιστημίου Cornell, ναρκώθηκε και βιάστηκε ομαδικά από 7 άνδρες, για 7 ώρες μια 20 άχρονη. Επιπλέον 50 άνδρες σε μια ομαδική στο snapchat, γνώριζαν και καλούταν να συμμετάσχουν με την φράση “free pu.. Upstairs”

Το θύμα κατήγγειλε τον βιασμό στην αστυνομία του Cornell και πέρασε στην διαδικασία Title Ix του πανεπιστημίου. Η κύρωση που επιβλήθηκε στους θύτες ήταν η συγγραφή έκθεσης.

Έπειτα από διαμαρτυρίες, το Cornell έθεσε την αδελφότητα Chi Phi σε αναστολή και απέβαλλε μόνο 2 από τους 7 εμπλεκόμενους. Σε ποινικό επίπεδο ο τοπικός εισαγγελέας είχε αρνηθεί να παραπέμψει την υπόθεση σε δίκη.

Χρειάστηκαν 2 χρόνια δημόσιας κατακραυγής για να διαταχθεί από την κυβερνήτη της Ν.Υόρκης , ανεξάρτητη έρευνα και επανεξέταση της υπόθεσης.Ο εισαγγελέας Τόμπκινς Μάθιου Βαν Χαουτεν θα σχηματίσει δικογραφία εφόσον στοιχειοθετηθεί εγκληματική ενέργεια.

Το θύμα,το οποίο αναφέρεται ως, Jane Doe βιάστηκε 7 ώρες και 2 χρόνια.

Συνένοχοι 57 άτομα, το πανεπιστήμιο και όλο το σύστημα, που έδωσε άσυλο και δικαιολόγησε την βία. Γιατί η κουλτούρα του βιασμού χτίζεται καθημερινά με την ανοχή μας, με την σιωπή μας ,με το “έτσι είναι οι άνδρες”, με το ¨ήταν προκλητική”.

Και όσο εξακολουθούμε να αναρωτιόμαστε γιατί τα θύματα δεν μίλησαν νωρίτερα, γιατί δεν αντιστάθηκαν περισσότερο ή γιατί δεν κατήγγειλαν όσα υπέστησαν, τόσο αποφεύγουμε να θέσουμε το πραγματικό ερώτημα “ γιατί η κοινωνία εξακολουθεί να κάνει την γυναίκα να φοβάται περισσότερο την καταγγελία από τον ίδιο τον θύτη;”

Η υπόθεση αυτή δεν αφορά μόνο ένα επιφανές πανεπιστήμιο, τους 7 δράστες ή το αποτυχημένο σύστημα δικαιοσύνης. Αφορά μια ολόκληρη κουλτούρα που μαθαίνει στις γυναίκες από μικρές πώς να ντύνονται, πώς να χαμογελάνε , πώς να μιλάνε, πώς να κάθονται, πώς να παίζουν, πού να συχνάζουν, πόσο να πίνουν και κυρίως να μην αντιδρούν. Η μάθηση στους άνδρες ότι η συναίνεση είναι αδιαπραγμάτευτη είναι σχεδόν ανύπαρκτη.

Η βία τρέφεται από την ανισότητα, την αίσθηση εξουσίας, την ανοχή στα σεξιστικά αστεία, την υποτίμηση της γυναικείας αφήγησης και την πεποίθηση ότι οι άνδρες δικαιούνται πρόσβαση στο γυναικείο σώμα. Ένα ολόκληρο περιβάλλον, μια κοινωνία και οι θεσμοί συχνά εθελοτυφλούν ή σωπαίνουν.

Η αξιοπιστία μιας γυναίκας μετριέται με το αν ταιριάζει στην εικόνα του “ιδανικού θύματος”. Ποιο είναι το παρελθόν της, πόσους ερωτικούς συντρόφους είχε, μίλησε αμέσως, θυμάται κάθε λεπτομέρεια, αντέδρασε με αποδεκτό κοινωνικά τρόπο;

Το έτσι είναι οι άνδρες, δεν είναι εξήγηση. Είναι άλλοθι. Το ήταν προκλητική, δεν είναι επιχείρημα. Είναι μετατόπιση ευθύνης. Και το να μην καταστρέψουμε ζωές θυτών αλλά ζωές θυμάτων, είναι απαράδεκτο.

Η αλλαγή δεν θα έρθει μόνο μέσα από δικαστικές αποφάσεις. Θα έρθει όταν η συναίνεση γίνει βίωμα, όταν το σεξιστικό πάψει να αντιμετωπίζεται ως αστείο, όταν οι μάρτυρες δεν φοβούνται να μιλήσουν γιατί προστατεύονται από τους θεσμούς.Όταν σταματήσουμε να ρωτάμε την γυναίκα πώς και γιατί προκάλεσε και ρωτήσουμε τον δράστη γιατί άσκησε βία.

Η κοινωνία που ανέχεται την βία, δεν αποτυγχάνει απλώς να προστατεύσει τα θύματα αλλά τους υπενθυμίζει ότι η ασφάλεια, η αξιοπρέπεια και η ελευθερία τους είναι διαπραγματεύσιμες αξίες

Και αυτή είναι μια πραγματικότητα που οφείλουμε στις φίλες, αδερφές, μανάδες, κόρες, εγγονές να μην την αποδεχτούμε ως κανονικότητα.

ΜΠΕΦΑΝΗ ΛΑΜΠΡΙΝΗ