Ο Δήμος Διονύσου βρίσκεται για ακόμη μια φορά στο επίκεντρο ενός πολιτικού παιγνίου που δεν έχει ως στόχο την πρόοδο ή τη λογοδοσία, αλλά τον σκόπιμο εκτροχιασμό της δημοτικής λειτουργίας. Πίσω από τις «διακριτικές» απουσίες και την εκκωφαντική σιωπή συγκεκριμένων αιρετών, ξετυλίγεται μια καλοστημένη προσπάθεια μπλοκαρίσματος της οικονομικής ροής του Δήμου, με φόντο την κρίσιμη – και επαναλαμβανόμενη – διαδικασία της αναμόρφωσης του προϋπολογισμού.

Η εικόνα είναι πλέον ξεκάθαρη: εσωκομματικά μαχαίρια συνδυάζονται με πρόθυμους συμμάχους από την ευρύτερη αντιπολίτευση, προκειμένου να στερηθεί η διοίκηση τα απαραίτητα εργαλεία για να λειτουργήσει. Η ματαίωση του Δημοτικού Συμβουλίου λόγω έλλειψης απαρτίας και η εκ νέου αδυναμία ψήφισης της αναμόρφωσης, αποκαλύπτει μια πολιτική τακτική: να στεγνώσει το ταμείο του Δήμου, να μπλοκάρουν χρηματοδοτήσεις για καθαριότητα, αποψιλώσεις οικοπέδων, ακόμη και για στοιχειώδεις λειτουργίες, ώστε να καλλιεργηθεί δυσφορία στους πολίτες και να στραφούν κατά της δημοτικής αρχής.

Μιλάμε, δηλαδή, για μια ενορχηστρωμένη απόπειρα πολιτικής φθοράς μέσω οικονομικής ασφυξίας. Και όλα αυτά, ενώ η περιοχή μετρά ακόμη τις πληγές της από την πρόσφατη πυρκαγιά στο Κρυονέρι. Αντί για ενότητα και συστράτευση, η πλειοψηφία του ΔΣ προτίμησε να… εξαφανιστεί. Όχι μόνο δεν έδειξε διάθεση ενημέρωσης για τις εξελίξεις και την πολιτική προστασία, αλλά φρόντισε να μην παραστεί ούτε στη συνεδρίαση όπου κρίνονταν ζωτικής σημασίας αποφάσεις για τη συνέχιση των έργων και των υπηρεσιών.

Την ίδια στιγμή, η δημοτική αρχή με επικεφαλής την Κατερίνα Μαϊχόσογλου κινήθηκε με ταχύτητα και αποτελεσματικότητα. Το πρωί της Δευτέρας, στο δημαρχείο βρέθηκαν ο υφυπουργός Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας Κώστας Κατσαφάδος, καθώς και υπηρεσιακοί παράγοντες του υπουργείου – μια εξέλιξη που δεν προέκυψε από τύχη, αλλά ως αποτέλεσμα πολιτικής σοβαρότητας και άμεσης κινητοποίησης. Η επικοινωνιακή εικόνα ήταν καθαρή: η δημοτική αρχή παρούσα, η αντιπολίτευση… άφαντη.

Αυτό φαίνεται πως ενόχλησε. Η πολιτική επιτυχία στη διαχείριση της κρίσης ανέδειξε το χάσμα μεταξύ εκείνων που πράττουν και εκείνων που απλώς καραδοκούν. Η εσωκομματική αντιπολίτευση, βλέποντας να χάνει έδαφος εντός και εκτός, επιχειρεί να δημιουργήσει προσκόμματα, με στόχο την πολιτική απαξίωση της διοίκησης. Μόνο που όταν το τίμημα είναι η υγεία της πόλης, τα απόνερα αυτής της στρατηγικής δεν μένουν μόνο εντός αιθούσης: τα βιώνει κάθε δημότης.

Το ερώτημα πλέον είναι ένα: πόσο μακριά είναι διατεθειμένοι να φτάσουν; Διότι η πολιτική τρικλοποδιά ενδέχεται σύντομα να γίνει μπούμερανγκ. Οι πολίτες βλέπουν, καταγράφουν και κρίνουν. Και στο τέλος, δεν ψηφίζουν απουσίες.