Γράφει ο Κώστας Καλογράνης

Δημοσιογράφος – Επικοινωνιολόγος

Συμπρόεδρος του Πράσινου Κινήματος

Παρακολουθούμε και καταγράφουμε τα εξής φαινόμενα των καιρών :

Δήμοι να λαμβάνουν ομόφωνες αποφάσεις κατά των ΒΑΠΕ και των Αιολικών Πάρκων, αλλά τελικά το αρμόδιο Υπουργείο να υπογράφει την λειτουργία τους, χωρίς να λαμβάνει υπόψιν τις τοπικές κοινωνίες.

Δήμοι να λαμβάνουν ομόφωνες αποφάσεις κατά των εγκαταστάσεων Ιχθυοκαλλιεργειας, αλλά τελικά το αρμόδιο Υπουργείο να υπογράφει την λειτουργία τους, χωρίς να λαμβάνει υπόψιν τις τοπικές κοινωνίες.

Δήμος να λαμβάνει ομόφωνη απόφααση ότι δεν θέλει ΚΑΖΙΝΟ στην περιοχή του, αλλά τελικά το αρμόδιο Υπουργείο να υπογράφει την λειτουργία του, χωρίς να λαμβάνει υπόψιν την τοπική κοινωνία.

Δήμοι να μην θέλουν το τσιμέντωμα και την αλλαγή του συντελεστή δομησης και μάλιστα με αποφάσεις των δημοτικών συμβουλίων τους, αλλά τελικά το αρμόδιο Υπουργείο να υπογράφει το τσιμέντωμα, χωρίς να λαμβάνει υπόψιν τις τοπικές κοινωνίες.

Δήμοι να μην θέλουν τις συνενώσεις των Δημοτικών Επιχειρήσεων Ύδρευσης , με αποφάσεις ομόφωνες των Δημοτικών Συμβουλίων και το αρμόδιο Υπουργείο ήθελε να τις κάνει υποχρεωτικές. Έπρεπε να γίνει χαμός και να αλλάξει ο Υπουργός για να γίνουν εθελούσιες οι συνενώσεις.

Αυτή η γενική απαξίωση της αυτοδιοίκησης και των τοπικών κοινωνιών από την κυβέρνηση, είναι πλέον ο κανόνας και όχι κάποια εξαίρεση. Και αυτό αυμβαίνει γιατί η σημερινή κυβέρνηση της Ν.Δ. με νόμο που ψήφισε το 2020, άλλαξε το θεσμικό πλαίσιο και οι αποφάσεις των Δημοτικών και Περιφερειακών Συμβουλίων, έχουν γνωμοδοτικό και όχι αποφασιστικό χαρακτήρα. Διαβούλευση ουσιαστική δεν γίνεται, αλλά κατ’ επίφαση λένε ότι έχει συμβεί. Με αυτό τον τρόπο οι τοπικές κοινωνίες δεν είναι κατοχυρωμένες θεσμικά στις όποιες προσφυγες στο ΣτΕ. Οι τοπικές κοινωνίες καθυστερούν τις επενδύσεις, αλλά τελικά πραγματοποιούνται, διότι ουσιαστικά οι ιδιώτες έχουν τηρήσει τη νομιμότητα. Όμως, αυτή η … νομιμότητα είναι κομμένη και ραμμενη στα μέτρα των ιδιωτών.

Οι δήμαρχοι της προηγούμενης αυτοδιοικητικής περιόδου, και η διοίκηση της ΚΕΔΕ, είδαν να υποβαθμίζεται μετά από πολλά χρόνια η καταστατική θέση των αιρετών. Και δεν έκαναν τίποτα. Χαριεντίζονταν με την κεντρική εξουσία και κάποιοι μάλιστα χόρευαν τανγκό με τη διαπλοκή. Εν όψει των πολλαπλών εκλογών φόρεσαν το κομματικό κοστούμι και έβγαλαν το αυτοδιοικητικό προσωπείο.  Και επειδή ήταν “καλά παιδιά” και δεν αντέδρασαν ο πρόεδρος τους τιμήθηκε και έγινε Υπουργός.

Αναλώθηκαν στο να μοιράζουν βραβεία αμφιβόλου αξιοπιστίας ο ένας στον άλλον και να βγάζουν φωτογραφίες , που αν δεν είχαν το θεσμικό περίβλημα θα χαρακτηριζόντουσαν εύκολα γραφικές. Μέχρι και στο αποτυχημένο ΣΔΙΤ Πελοποννήσου έδωσαν βραβείο , θεωρώντας το πετυχημένο, την ίδια εποχή που η Ε.Ε. το είχε για απένταξη ως αποτυχημένο. Ασύλληπτες στιγμές γραφικότητας…

Δημόσιες Σχέσεις πολλές και ουσία λίγη. Έφτασαν στο σημείο, στην Επιτροπή των Περιφερειών της Ε.Ε. στην μία προεδρία που πήραμε ως ελληνική τοπική αυτοδιοίκηση, να προτείνουμε ως πρόεδρο τον Κώστα Μπακογιάννη. Η επιτροπή ήταν του Περιβάλλοντος και Κλιματικής Κρίσης και εμείς στείλαμε για πρόεδρο τον άνθρωπο που στον Μεγάλο Περίπατο γέμισε την Αθήνα με μεταλικές ζαρντινιέρες που αύξαναν την θερμοκρασία στην πρωτεύουσα, με τον ήλιο που έπεφτε πάνω τους. Και η ΚΕΔΕ θεώρησε ότι αυτός ήταν ο ικανότερος έλληνας αυτοδιοικητικός για θέματα περιβάλλοντος. Με κριτήρια αριστείας βεβαίως βεβαίως…

Αυτή, όμως η αβάσταχτη ελαφρότητα της αυτοδιοίκησης έχει αντανάκλαση στις τοπικές κοινωνίες. Και αν τα θεσμικά όργανα της αυτοδιοίκησης δεν σοβαρευτούν να παίξουν τον ρόλο τους, η απαξίωση που θα έρθει θα είναι ολοκληρωτική  Και τότε οι τοπικές κοινωνίες θα ξεσπάσουν στους δημάρχους . Με ότι αυτό συνεπάγεται…