ΓΡΑΦΕΙ ο Ισίδωρος Μάδης, Δήμαρχος Παιανίας

Στην τοπική αυτοδιοίκηση επικρατεί ένα παράδοξο το οποίο έρχεται σε αντίθεση με το νομικό μας σύστημα. Η ενοχή αποδεικνύεται και μέχρι τότε ο καθένας είναι αθώος. Εκτός και αν αναφερόμαστε σε δημάρχους. Τότε αντιστρέφονται οι όροι: ο δήμαρχος είναι ένοχος και ουδείς θα αναζητήσει την ουσία.

Ο δήμαρχος είναι μόνιμα ο κυματοθραύστης. Ό,τι και να συμβεί εκείνος θα πρέπει να απολογηθεί, οφείλει να ασχολείται και με τα πλέον ανούσια και την ίδια ώρα, όσο απίστευτο και αν ακούγεται, είναι ο χειρότερα αμειβόμενος. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις όπου οι υπάλληλοι απολαμβάνουν μεγαλύτερες αμοιβές δίχως να επιβαρύνονται και με τις αντίστοιχες ευθύνες.

Σήμερα έχουν ωριμάσει οι συνθήκες για να αποκατασταθούν οι στρεβλότητες αυτές, να απονεμηθεί η δικαιοσύνη και εκείνοι που επιλέχθηκαν από τους συνδημότες τους για να δώσουν λύσεις σε δύσκολες εξισώσεις να αντιμετωπίζονται όπως το σύνολο των πολιτών.

Δεν πρόκειται για τακτοποίηση ημετέρων, δεν πρόκειται για μια απαίτηση συνδικαλιστικού χαρακτήρα. Αλλά για μια αυτονόητη υποχρέωση της πολιτείας απέναντι σε εκείνους που επιφορτίζει με δεκάδες δικές της αρμοδιότητες.

Διαφορετικά, δεν είναι μακριά η στιγμή όπου ικανοί άνθρωποι θα γυρίσουν την πλάτη τους στην τοπική αυτοδιοίκηση ζυγίζοντας κέρδη και ζημίες. Δεν είναι δυνατόν να στηρίζεται ένα ολόκληρο σύστημα στο φιλότιμο όσων αγαπάμε τον τόπο μας και θέλουμε να προσφέρουμε σε αυτόν. Ούτε φυσικά και είναι λογικό η τοπική αυτοδιοίκηση να αφορά μόνο εκείνους που έχουν λύσει τα βιοποριστικά τους προβλήματα. Αυτό θα σήμαινε τον αποκλεισμό χιλιάδων προσώπων που παράγουν αποτέλεσμα στον ιδιωτικό τομέα.

Η συνθήκη αυτή είναι αρκετά οξύμωρη. Το ίδιο το κράτος, η πολιτεία, έχει απαίτηση την πρόσληψη στελεχών με ουσιαστικά προσόντα που στον ιδιωτικό τομέα πληρώνονται αδρά για τις γνώσεις τους και τις ικανότητές τους. Γιατί άραγε δεν ισχύει το ίδιο και για την περίπτωση εκείνων που αναλαμβάνουν το πολιτικό και πραγματικό κόστος της διοίκησης;