Η ΩΡΑ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ – Γράφει η Λαμπρινή Μπεφάνη

Μας αρέσει να μιλάμε για την νέα γενιά. Σχολιάζουμε,και κριτικάρουμε τις μουσικές τους επιλογές,την αισθητική της εμφάνισής τους και τις σεξουαλικές τους προτιμήσεις.Κυρίως μας αρέσει να ανησυχούμε για τις ώρες που “χάνοντα騔μπροστά από μια οθόνη, την έλλειψη επικοινωνίας και φιλαναγνωσίας.Το κινητό και η τεχνολογία δαιμονοποιούνται από τους ενήλικες.

Και ξάφνου κάνουν καταλήψεις, βγαίνουν στους δρόμους, διαμαρτύρονται, διεκδικούν και αμφισβητούν. Δεν αρκούνται να παρακολουθούν τις εξελίξεις στον κόσμο μέσα από τις οθόνες.Παρεμβαίνουν με τον μοναδικό τρόπο που γνωρίζουν, με την φωνή τους. Αρνούνται να είναι απλοί θεατές.

Και τότε η συζήτηση αλλάζει.Η κριτική γίνεται καχυποψία, η ανησυχία φόβος και η νεανική αντίδραση είναι πλέον πρόβλημα που πρέπει να αντιμετωπιστεί.

Η Γαλλία μας προσφέρει τις τελευταίες ημέρες μια αφορμή εσωτερικού διαλόγου.

Από τα μέσα του Σεπτέμβρη μαθητές και μαθήτριες λυκείων βγήκαν στους δρόμους, με τις κινητοποιήσεις να εξαπλώνονται και να αποκτούν πανεθνικές διαστάσεις.

Αφορμή η μείωση των κονδυλίων στην δημόσια παιδεία, οι ελλείψεις εκπαιδευτικών, η αύξηση του αριθμού μαθητών ανά τάξη, η παραμέληση των σχολικών υποδομών και οι ανισότητες στην εκπαιδευτική πρόσβαση.

Οι μαθητές δεν θέλουν απλά να χάσουν μάθημα, θέτουν με τον τρόπο που μπορούν τις ανησυχίες τους, τους προβληματισμούς τους, τον φόβο και την ανασφάλεια για το μέλλον τους.

Ρωτούν πως μπορούν να προετοιμαστούν για το μέλλον τους, να ονειρεύονται και να ελπίζουν ,όταν το παρόν τους στερεί τις ευκαιρίες.Πώς μπορούν να αποφασίσουν για τις σπουδές τους, την ζωή τους μέσα σε ένα σύστημα που αποφασίζει χωρίς να τους αφουγκράζεται;

Αυτή η φωνή που δεν βρίσκει θέση μέσα στην οικογένεια, μέσα στην τάξη ή στο κοινωνικό σύνολο ,θα βρει την θέση της στο δρόμο.

Ζητάμε νέους με άποψη, δομημένο λόγο, ενεργούς πολίτες, να είναι εργατικοί, να αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους, να ανταπεξέρχονται στις υποχρεώσεις τους αρκεί όλα τα παραπάνω να μην χαλούν το δικό μας αφήγημα. Θέλουμε νέους ,με κριτική σκέψη αρκεί αυτή η σκέψη να μην υπερβαίνει τα γνώριμα όρια και δεδομένα.Νέους εντός της δημόσιας σφαίρας χωρίς ενεργή συμμετοχή.

Οι παγιωμένες αντιλήψεις μας, απαιτούν νέους υπάκουους και βολικούς.Χωρίς αμφισβήτηση των θεσμών και της κοινωνίας, γιατί έτσι δεν θα χρειαστεί να “κοιταχθούμε στον καθρέφτη”.

Τα ίδια λοιπόν εργαλεία που απομάκρυναν τους νέους από την πραγματικότητα, διέδωσαν πληροφορίες, συσπείρωσαν και σύνδεσαν τα παιδιά να αμφισβητήσουν τους θεσμούς.

Ωστόσο όταν απειλείται η ομαλή λειτουργία, η πρώτη αντίδραση της ιεραρχίας είναι η άμυνα αντί του διαλόγου. Σε αυτό το κομβικό σημείο, πίσω από τις αναταραχές χάνεται η ουσία.

Η βία και οι επιθέσεις δεν αποτελούν πολιτική ωριμότητα, ούτε τα βίαια περιστατικά, από την πλευρά των νέων, πρέπει να χρησιμοποιούνται για να αγνοούνται τα αιτήματα μιας ολόκληρης γενιάς. Το δικαίωμα στην διαμαρτυρία δεν καταργεί την ευθύνη, ούτε το αντίστροφο.

Δημοκρατία είναι και η διαφωνία χωρίς φίμωση, η αντίδραση χωρίς απειλές, η συμμετοχή με όρια και σεβασμό. Η δημοκρατία βρίσκεται και ανθίζει στην παιδεία, στην ελεύθερη σκέψη,στην μαθητική αυτονομία,στην συμπερίληψη και στην συμμετοχή στα τεκταινόμενα. Η δημοκρατία είναι διαδραστικό βίωμα, αυτή την στιγμή για τους νέους της Γαλλίας και όχι μόνο.

Οι νέοι επιθυμούν να αλλάξουν τον κόσμο,να ονειρευτούν το μέλλον τους, εμείς είμαστε έτοιμοι να επιτρέψουμε την συμμετοχή τους στην αλλαγή;

Οφείλουμε όλοι οι ενήλικες να συμφωνήσουμε ότι όταν ένα παιδί σηκώνει το χέρι του,πρέπει να το ακούσουμε με αμέριστη προσοχή.