Σοβαρά ερωτήματα εγείρονται γύρω από τη δραστηριοποίηση της ΔΕΠΑ Εμπορίας στην αγορά μεταφοράς υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG), σε μια περίοδο όπου ο ανταγωνισμός στον ενεργειακό τομέα θεωρείται κρίσιμος για τη λειτουργία της οικονομίας.

Η κρατική εταιρεία συμμετέχει σε έργα μεταφοράς LNG για λογαριασμό της Enaon, ωστόσο οι όροι με τους οποίους διεκδικεί και αναλαμβάνει τα έργα αυτά προκαλούν έντονο προβληματισμό στην αγορά. Σύμφωνα με παράγοντες του κλάδου, οι εκπτώσεις που προσφέρονται στους σχετικούς διαγωνισμούς των ιταλικών συμφερόντων, εμφανίζονται εξαιρετικά υψηλές — σε επίπεδα που, όπως υποστηρίζεται, δύσκολα μπορούν να υποστηριχθούν με βιώσιμους οικονομικούς όρους.

Το ερώτημα που τίθεται πλέον δεν αφορά μόνο τον ανταγωνισμό, αλλά και την ίδια τη βιωσιμότητα των προσφορών: Μπορεί μια δημόσια επιχείρηση να παρέχει υπηρεσίες σε τόσο χαμηλές τιμές χωρίς να συμπιέζει επικίνδυνα τα περιθώρια κέρδους της; Και αν αυτό συμβαίνει, ποιος τελικά επωμίζεται το κόστος;

Αν οι προσφορές αυτές οδηγούν σε ζημιογόνα έργα, τότε το ζήτημα αποκτά ευρύτερη διάσταση: ενδέχεται να ζημιώνεται η ίδια η ΔΕΠΑ Εμπορίας — και κατ’ επέκταση το Ελληνικό Δημόσιο. Σε μια τέτοια περίπτωση, τίθεται θέμα διαχείρισης δημόσιων πόρων και ευθύνης απέναντι στους φορολογούμενους.

Την ίδια στιγμή, δεκάδες ιδιωτικές εταιρείες του κλάδου κάνουν λόγο για συνθήκες που στρεβλώνουν τον ανταγωνισμό, καθώς αδυνατούν να ακολουθήσουν αντίστοιχες τιμολογιακές πρακτικές χωρίς να θέσουν σε κίνδυνο τη δική τους βιωσιμότητα. Αν οι συνθήκες αυτές ευσταθούν, τότε η αγορά ενδέχεται να οδηγείται σε μια άνιση πραγματικότητα, όπου ο ανταγωνισμός λειτουργεί περισσότερο τυπικά παρά ουσιαστικά.

Σε αυτό το πλαίσιο, η ανάγκη διαφάνειας καθίσταται επιτακτική. Πώς κοστολογούνται τα συγκεκριμένα έργα; Υπάρχει πλήρης εικόνα για το πραγματικό οικονομικό αποτέλεσμα των συμβάσεων; Και κυρίως, διασφαλίζεται ότι η συμμετοχή της ΔΕΠΑ Εμπορίας στην αγορά δεν γίνεται εις βάρος του δημοσίου συμφέροντος;

Τα ερωτήματα αυτά δεν μπορούν να μείνουν αναπάντητα. Η πιθανότητα ζημίας μιας δημόσιας επιχείρησης δεν αποτελεί απλώς επιχειρηματικό ρίσκο — αποτελεί ζήτημα πολιτικής και θεσμικής ευθύνης. Ο ρόλος των εποπτικών αρχών, και ιδίως της Επιτροπής Ανταγωνισμού, καθίσταται κρίσιμος εφόσον υπάρχουν ενδείξεις που χρήζουν διερεύνησης.

Σε μια αγορά στρατηγικής σημασίας όπως η ενέργεια, η διασφάλιση υγιούς ανταγωνισμού και η προστασία των δημόσιων πόρων δεν είναι επιλογή. Είναι υποχρέωση.