Η Συμφωνία των Προθύμων

Το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ ξεκινά στο Tae Kwon Do του Παλαιού Φαλήρου. Τέσσερις χιλιάδες εκλεγμένοι σύνεδροι. Εκατόν εξήντα χιλιάδες μέλη που ψήφισαν. Ουρές στις κάλπες. Μια εικόνα που θα έπρεπε να αποπνέει δημοκρατία.

Και όμως.

Υπάρχει μια άλλη λίστα. Αυτή των 1.300 αριστίνδην συνέδρων. Πρώην και νυν βουλευτές, τομεάρχες, στελέχη που δεν πέρασαν από καμία κάλπη. Μια παράλληλη δύναμη, σχεδόν το ένα τρίτο των εκλεγμένων. Κι αυτή η λίστα, παραμονές συνεδρίου, εξακολουθεί να μην έχει δει το φως της δημοσιότητας.

Πρώτη φορά, λένε παλαίμαχοι του κόμματος. Πρώτη φορά στη μεταπολιτευτική ιστορία του ΠΑΣΟΚ η λίστα κρατιέται στο συρτάρι ώς την τελευταία στιγμή. Και στα πηγαδάκια της Χαριλάου Τρικούπη κυκλοφορεί ήδη το ανέκδοτο: «Πόσους αριστίνδην θα έχουμε;» — «Όσους χρειάζεται ο πρόεδρος».

Γιατί όμως αυτή η σιωπή; Τι ακριβώς κρύβει μια λίστα που δεν δημοσιεύεται;

Μπορεί κανείς να υποθέσει πολλά. Μπορεί να σκεφτεί ότι 1.300 ονόματα αποτελούν ισχυρό χαρτί διαπραγμάτευσης όταν οι συσχετισμοί είναι ακόμα ρευστοί. Μπορεί να αναρωτηθεί γιατί ο πρώην γενικός γραμματέας, επιλέγει να μην πιέζει και πολύ δημόσια για τη δημοσίευσή της. Μπορεί να αναρωτηθεί αν αυτή η αποχή έχει τίμημα. Και αν το τίμημα έχει ήδη συμφωνηθεί.

Διότι σε αυτό το παιχνίδι, οι αριστίνδην δεν είναι μόνο τιμητικές θέσεις. Είναι και ψήφοι. Είναι και ισορροπίες. Είναι η ζυγαριά που γέρνει εκεί που αποφασίζουν δύο άνδρες σε ένα δωμάτιο, με τον έναν να κρατά τη λίστα και τον άλλον να έχει ήδη αποδεχτεί να μην τη ζητήσει.

Η συμφωνία των προθύμων δεν χρειάζεται υπογραφές. Αρκεί η σιωπή του ενός και η διακριτική αδιαφάνεια του άλλου.

Το συνέδριο ξεκινά. Αλλά μερικά πράγματα μάλλον έχουν ήδη αποφασιστεί…..