Υπάρχουν ονόματα που όταν τα προφέρεις, είναι ανοιχτές πληγές, είναι ήχος που

σπάει την αδικία και βαραίνει τις συνειδήσεις μας.

Υπάρχουν ονόματα που όταν τα προφέρεις σου υπενθυμίζουν τα χαμένα όνειρα,

την ξεχασμένη ελπίδα για το αύριο και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Ένα τέτοιο

όνομα είναι και αυτό του Βασίλειου Μάγγου.

Ήταν καλοκαίρι του 2020 στον Βόλο έξω από τα δικαστήρια του Βόλου, όταν ο

Βασίλης κατά την διάρκεια συμπαράστασης σε συλληφθέντες που είχαν

διαμαρτυρηθεί για την περιβαλλοντική μόλυνση και την ποιότητα ζωής,

ξυλοκοπήθηκε και κακοποιήθηκε βάναυσα από αστυνομικούς.

Οδηγήθηκε στην ασφάλεια, όπου και εκεί βασανίστηκε για ώρες, πριν τον πετάξουν

στον δρόμο και βρεθεί τυχαία από περαστικό. Βιαιότητα που δεν την χωρά ο

ανθρώπινος νους, γράφτηκε στο σώμα του. Ο Βασίλης έφυγε από την ζωή λίγες

εβδομάδες αργότερα.

Και εκείνη την στιγμή γεννήθηκε κάτι άλλο, μια ανθρώπινη αλυσίδα αλληλεγγύης,

ένας μαραθώνιος και αξιοπρεπής αγώνας από την οικογένεια του, με καθοδηγητή

τον κ. Γιάννη Μάγγου, να ενώνει κρίκους. Συνολικά έξι χρόνια, ο πατέρας του

Βασίλη, μέσα από συνεντεύξεις, πορείες, συγκεντρώσεις, μέσα σε δικαστικές

αίθουσες κρατούσε την υπόθεση στο φως. Κρατούσε ζωντανή την φωνή του γιού

του, αυτή που δεν ακούστηκε από την κοινωνία και τους θεσμούς.

Η δικαστική απόφαση ,του Μικτού Ορκωτού Δικαστηρίου Καρδίτσας στις 31

Οκτωβρίου, καταδίκασε 5 από τους 6 αστυνομικούς για βασανιστήρια. Η απόφαση

αυτή αν και αποτελεί σταθμό στην ελληνική δικαιοσύνη, δεν θα φέρει πίσω τον

Βασίλη, ούτε θα απαλύνει τον πόνο της μητέρας και του πατέρα. Φέρνει όμως ένα

ηχηρό μήνυμα , η βία και η αυθαιρεσία δεν μπορούν να κρύβονται πίσω από στολές

και θέσεις εξουσίας.

Ο Βασίλης δεν είναι πια εδώ να περπατήσει στο αύριο, να ονειρευτεί το μέλλον του

και να παλέψει την αδικία. Του στέρησαν το δικαίωμα να γεράσει αλλά δεν

μπόρεσαν να εξαφανίσουν το αποτύπωμά του. Έγινε ο κοινωνικός μας καθρέφτης

που μας καλεί να διαλέξουμε τί θέλουμε να βλέπουμε; Την βία, την αδικία και την

σιωπή ή την αλήθεια, το φως και την φωνή της δικαιοσύνης;

‟Βασίλης Μάγγος παρών” δεν θα είναι πλέον απλώς ένα σύνθημα, θα είναι η

υπενθύμισή μας κάθε φορά που η αδικία θα βρίσκεται στο διάβα μας. Το

προσωπικό μας ξυπνητήρι ότι τίποτα δεν χάνεται οριστικά όταν υπάρχουν

άνθρωποι που πολεμούν και νοιάζονται. Θα μας θυμίζει πάντα ότι η ανθρώπινη

αξιοπρέπεια δεν διαπραγματεύεται, η αυθαιρεσία δεν ορίζει την ανθρώπινη μοίρα

και όταν έστω και ένας άνθρωπος παλεύει για το δίκαιο υπάρχει ελπίδα.

Αυτές οι λίγες γραμμές και ότι γράφεται, δεν είναι απλώς για να τιμήσουμε την

μνήμη του και να ακουστεί η ιστορία του, είναι για να οπλίσουμε την δική μας

συνείδηση. Το κυριότερο χρέος μας απέναντί του, είναι να μην επιτρέψουμε να

βρεθεί άλλος ξανά ,στην θέση του Βασίλη.